Słowo "szkaplerz" pochodzi od łacińskiego słowa scapulae (plecy, barki), co oznacza szatę, która okrywa plecy i piersi. Szkaplerz Karmelitański, jeśli nie jest częścią habitu składa się z dwóch prostokątnych kawałków brązowego sukna z naszytymi wyobrażeniami Matki Bożej Szkaplerznej i Najświętszego Serca Pana Jezusa, połączonymi ze sobą tasiemkami. Papież Pius X, w 1910 r. zezwolił na zastąpienie szkaplerza medalikiem szkaplerznym. Szkaplerz należy do sakramentaliów, czyli jest widzialnym i świętym znakiem zatwierdzonym przez Kościół.

Z historią szkaplerza karmelitańskiego związana jest postać św. Szymona Stocka. W prywatnym objawieniu 16 lipca 1251 r. otrzymał od Matki Bożej szkaplerz. Maryja rzekła do niego:

Przyjmij Najmilszy Synu Szkaplerz Twego Zakonu jako znak mego braterstwa, przywileju dla ciebie i wszystkich karmelitów. Kto w nim umrze nie zazna ognia piekielnego, oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju i wiecznego zobowiązania

Łaski, które poczęły płynąć przez Dar Szkaplerza przekonały wszystkich o jego boskim pochodzeniu. Kościół dając wyraz temu nabożeństwu zatwierdził 16 lipca jako dzień ku czci Matki Bożej z Góry Karmel zwanej Matką Bożą Szkaplerzną. Do przywileju szkaplerza św. dodany został przywilej sobotni. Na polecenie Matki Bożej, potwierdził go 3 marca papież Jan XXII w Bulli Sobotniej. Przywilej ten polega na obietnicy Matki Bożej wybawienia z czyśćca, w sobotę po śmierci tych, którzy nosili pobożnie szkaplerz, zachowywali czystość według stanu i modlili się modlitwą Kościoła.

Wielokrotnie przywileje Szkaplerza Karmelitańskiego były potwierdzane przez Kościół. Papież Pius XII w 1950 roku w liście apostolskim napisał: "... jak wiele przyczynia się miłość ku Najświętszej Maryi Pannie do ożywienia katolickiej wiary i poprawy obyczajów, szczególnie dzięki formom nabożeństwa, które zdają się posiadać wyższą ponad inne moc oświecania umysłów niebieską nauką i zapalania dusz do doskonalenia chrześcijańskiego. Najpierw należy do nich zaliczyć nabożeństwo Szkaplerza Karmelitańskiego (...) nie chodzi tu o rzecz małej wagi, lecz o zdobycie wiecznego zbawienia, według obietnicy podanej przez Najświętszą Maryję Pannę. Bez wątpienia szkaplerz jest nijako Świętą Szatą Maryjną, znakiem i gwarancją opieki Bożej Rodzicielki" (AAS 42 s 390).

Liczne świadectwa osób noszących szkaplerz potwierdzają Wierność Maryi danym obietnicom.
Matka Boża kończąc swe objawienia w Lourdes (16 lipca 1858r.) oraz w Fatimie (3 października 1917 r.) ukazała się w szatach karmelitańskich jako Matka Boża Szkaplerzna, co staje się znakiem przypomnienia wartości i wagi Miłości do wszystkich dzieci, okrytych Jej Szatą Opieki.
Wszystkie osoby noszące Szkaplerz Karmelitański mają udział w duchowych dobrach Zakonu Karmelitańskiego. Stają się naszymi braćmi i siostrami.
Przyjęcie szkaplerza, to nie tylko pobożna ceremonia, ale zewnętrzny wyraz głębokiej więzi z Ikoną Maryi, noszoną w sercu. To pragnienie, by wyrazić swoją wdzięczność Maryi i radość z Jej opieki w dążeniu do zjednoczenia z Bogiem. Przyjmując szkaplerz nie tylko powierzamy się opiece Maryi, ale również wyrażamy pragnienie naśladowania jej życia. Zewnętrzne upodobnienie się do Maryi przez Jej szatę domaga się także realnego podobieństwa. Podstawę do naśladowania Maryi stanowi Jej głębokie zjednoczenie z Jezusem i wielka rola w dziele zbawienia. Upodobnienie do Maryi prowadzi nas do wrażliwości na potrzeby innych ludzi. Odziani szkaplerzem stanowią jakby oczy, ręce i nogi Maryi, dzięki którym może Ona dotrzeć do wszystkich potrzebujących.


Niech Maryja, Matka Boża Szkaplerzna, staje się nam Przewodniczką na naszych drogach życia.


Dla tych, którzy pragną bliżej zapoznać się z duchowością szkaplerza karmelitańskiego proponujemy kwartalnik : „Pod płaszczem Maryi”, który jest również odpowiednim pismem formacyjnym dla wszystkich noszących szkaplerz.