Powołanie Świeckiego Karmelu jest eklezjalne; odpowiada na zaproszenie Kościoła do wspierania jego misji apostolskiej w ramach własnego charyzmatu. Świecki Karmel zdaje się w szczególny sposób zaradzać potrzebom zagubionego współczesnego świata. Jako równorzędna gałąź Karmelu Terezjańskiego głosi (we współpracy z Przełożonymi zakonnymi) prawdę o bezwarunkowej miłości Boga do każdego człowieka, o pragnieniu Boga, aby nawiązać z człowiekiem relację bliskości i zaufania. Centrum życia karmelity świeckiego staje się modlitwa, po to, aby pozostając wśród ludzi, swoim życiem świadczył, że można nie ulegając pokusom „współczesności”, przedkładać przyjaźń z Bogiem nade wszystko.

Poszukując Oblicza Boga na drodze modlitwy i ofiary, w życiu czynnym i kontemplacyjnym, w zmaganiu się ze swoimi słabościami i we współpracy z łaską, staramy się być „dla dobra Kościoła i świata”. Karmelici świeccy usiłują być świadkami obecności Boga „tu i teraz” i biorą na siebie odpowiedzialność za potrzebę pomagania Kościołowi w jego misji ewangelizacyjnej. Wypełniają swoją rolę w Kościele, „jeżeli wychodząc od zaangażowanej kontemplacji, potrafią dawać w swoim życiu rodzinnym i społecznym codzienne świadectwo „spójności właściwej takiemu życiu, które czerpie natchnienie z Ewangelii i w niej znajduje siłę do tego, by w pełni się realizować”. (Konstytucje OCDS. Epilog). Członkowie OCDS – wszyscy razem i każdy z osobna (według swoich zdolności) – „mają żywić świat ‘duchowymi owocami’(por. Ga 5,22) i napełniać go takim duchem, jakim są ożywieni owi ubodzy, łagodni i wprowadzający pokój, których Pan nazwał w Ewangelii błogosławionymi” (por. Mt 5,3-9).