Zakon karmelitów ukształtował się na przełomie XII i XIII wieku na górze Karmel w Ziemi Świętej. Była to wspólnota eremicko-cenobicka, która około 1209 roku otrzymała własną regułę zakonną, nadaną przez św. Alberta, patriarchę jerozolimskiego. Po zajęciu Ziemi Świętej przez Turków karmelici emigrowali do Europy. Ten proces trwał przez kilka dziesięcioleci XIII wieku i zakończył się po upadku ostatniej twierdzy chrześcijańskiej w Akce w 1291 roku. W Europie eremici karmelitańscy zmuszeni byli dostosować się do nowych warunków życia i przyjęli sposób życia zakonów żebrzących czyli mendykanckich, takich jak dominikanie, franciszkanie i augustianie. Stosunkowo późno przybyli do Polski, bo dopiero u schyłku XIV wieku, zakładając klasztor w Krakowie na Piasku, a następnie kilka innych, m.in. w Poznaniu.

Fundacja poznańska była jedną z najokazalszych, dokonał jej Władysław Jagiełło wkrótce po wydarzeniach, które przeszły do historii jako cud trzech Hostii. Stąd królewska fundacja w Poznaniu nosiła tytuł Bożego Ciała i stała się w owym czasie głównym sanktuarium Najświętszego Sakramentu w Królestwie Polskim. Karmelici z klasztoru Bożego Ciała na początku XVIII wieku założyli mały klasztorek z kościołem w obrębie murów miejskich przy ulicy Żydowskiej, który znany jest do dziś pod popularną nazwą Kościółek Pana Jezusa, w rzeczywistości zaś nosi wezwanie Najśw. Krwi Pana Jezusa.