Święty Józefie, na zakończenie tej nowenny przychodzimy do Ciebie, by powierzyć Ci nasze życie. Ty potrafisz uczyć nas wzrastać w łasce i mądrości w oczach Boga, naszego Ojca i ludzi, naszych braci. Ty chronisz nas przed zasadzkami Wroga i wszystkich tych, którzy czyhają na nasze życie oraz troszczysz się o nasze duchowe i materialne potrzeby, ucząc byśmy czynili wszystko na chwałę Bożą i dla zbawienia dusz.

Święty Józefie, naucz nas kontemplować Jezusa i Maryję oraz powierzać im swoje życie. Tak jak oni, chcemy Ciebie kochać i słuchać Cię jak ojca, by żyć w pokoju, ufności i zawierzeniu Bożej Opatrzności.

W Twojej szkole pragniemy nauczyć się świętego posłuszeństwa, pokory i łagodności uczniów Pana, przejrzystości serca, ducha dziecięctwa, czystości tych, którzy oddali wszystko, dyskretnej gorliwości rzemieślników pokoju i radości synów Bożych.

Tak dzień po dniu pragniemy przygotowywać się do kontemplowania w pełnym blasku cudów, przygotowanych przez Jezusa ludziom pozwalającym się przemieniać w szkole przez którą On sam przeszedł.

Podobnie jak uczynił to Jezus na początku swojego ziemskiego życia, podobnie jak Przenajświętsza Matka, tak i my powierzamy Ci, Święty Józefie, serca, dusze i całe nasze życie. Pragniemy przejść przez ziemię u Twego boku, aby razem z Tobą wejść do Niebieskiej Ojczyzny i stać się jedną Rodziną — Rodziną naszego Ojca Niebieskiego, w którym wszyscy będziemy błogosławieni. 

Homilia Arcybiskupa Poznańskiego Stanisława Gądeckiego, Miejsce nawrócenia, pokuty i pojednania. Poznań, 19.03.2010 r.

I oto dzisiaj, razem z nadchodzącą wiosną, stajemy w obliczu uroczystości św. Józefa. Przed oczyma naszej duszy staje ukochana postać Oblubieńca Maryi i Opiekuna Zbawiciela. Staje w jakimś charakterystycznym cieniu, jakby ornament obrazu Jezusa, bez którego jednak nie sposób wyobrazić sobie życia, wychowania, pobożności i sprawiedliwości Zbawiciela. Tym razem naszej uroczystości towarzyszy dodatkowa radość; dzisiaj ma miejsce inauguracja pierwszego sanktuarium św. Józefa w Archidiecezji Poznańskiej.

Zakon karmelitów ukształtował się na przełomie XII i XIII wieku na górze Karmel w Ziemi Świętej. Była to wspólnota eremicko-cenobicka, która około 1209 roku otrzymała własną regułę zakonną, nadaną przez św. Alberta, patriarchę jerozolimskiego. Po zajęciu Ziemi Świętej przez Turków karmelici emigrowali do Europy. Ten proces trwał przez kilka dziesięcioleci XIII wieku i zakończył się po upadku ostatniej twierdzy chrześcijańskiej w Akce w 1291 roku. W Europie eremici karmelitańscy zmuszeni byli dostosować się do nowych warunków życia i przyjęli sposób życia zakonów żebrzących czyli mendykanckich, takich jak dominikanie, franciszkanie i augustianie. Stosunkowo późno przybyli do Polski, bo dopiero u schyłku XIV wieku, zakładając klasztor w Krakowie na Piasku, a następnie kilka innych, m.in. w Poznaniu.